ตะกร้าสินค้า

คุณสามารถปรับเปลี่ยนจำนวนสินค้าจากรายการด้านล่างได้

สินค้า ราคา จำนวน ราคารวม
ไม่มีรายการสินค้าที่เลือกไว้

฿ 280.00

฿ 238.00

สินค้าหมด

ISBN974-323-152-8
ปกหนังสือปกแข็ง
กระดาษกระดาษกรีนรีด
จำนวนหน้า516 หน้า
น้ำหนัก570.00 กรัม
กว้าง14.40 ซม.
สูง21.40 ซม.
พิมพ์ครั้งที่พิมพ์ครั้งที่ 8 : สำนักพิมพ์มติชน, กรกฎาคม 2548
สำนักพิมพ์สำนักพิมพ์มติชน

เหมืองแร่ ๑ ฉบับสมบูรณ์

ผู้เขียน : อาจินต์ ปัญจพรรค์

หมดสต๊อก
รู้จักเหมืองแร่ไหม? เด็กสมัยนี้คงตอบยาก อาจจะเคยได้ยินชื่อ และเคยได้เรียนในวิชาสังคมศาสตร์มาบ้าง แต่คงไม่มีใครนึก ภาพการทำงานของเหมืองได้หรอก Go west, Go west...ไปบุกไร่ไถนากันเถิด ไปบุกเบิกแผ่นดินใหม่ ไปเสี่ยงชะตา ให้ฟ้ากำหนดชีวิตเรา

รู้จักเหมืองแร่ไหม?

เด็กสมัยนี้คงตอบยาก อาจจะเคยได้ยินชื่อ และเคยได้เรียนในวิชาสังคมศาสตร์มาบ้าง แต่คงไม่มีใครนึก
ภาพการทำงานของเหมืองได้หรอก
Go west, Go west...ไปบุกไร่ไถนากันเถิด ไปบุกเบิกแผ่นดินใหม่ ไปเสี่ยงชะตา ให้ฟ้ากำหนดชีวิตเรา
เถิด
นั่นละ-อาจินต์ ปัญจพรรค์ ในปี ๒๔๙๓ แต่เขาไม่ได้ Go west หรือบุกเบิกอะไรที่ไหนหรอก หากแต่ Go south โกทูพังงา โกทูเหมืองแร่ อันอุดมไปด้วยป่าแดด ป่าฝน และป่าทราย
เขาอยากไปกระนั้นหรือ-เปล่าหรอก เขาเคยบอกเหตุผลไว้ใน "เมื่อจุฬาไม่ต้องการข้าพเจ้า" เหตุใดเขา
จึงต้องระเห็จตัวเองสู่เหมืองแร่ พร้อมด้วยปริญญาครึ่งใบที่ไม่มีความหมายเลยในเหมืองอันกันดารนั้น ทฤษฎีครึ่งๆ
กลางๆ ในห้องเรียนคณะวิศวะหลักสูตรเร่งรัด เป็นเพียงหางอึ่งของประสบการณ์จริงในงานเหมือง

๔ ปีเต็ม (๒๔๙๒-๒๔๙๖) เขากลับออกมาจากเหมืองด้วยเงินเท่าเดิมกับเมื่อแรกย่างเข้าไปคือศูนย์บาท
และไม่มีสมบัติอะไรติดไม้ติดมืออกมาเป็นที่ระลึกได้ นอกจากความทรงจำที่ลึกซึ้ง และรูปถ่ายเก่าๆ ไม่กี่ใบ ที่เมื่อไร
ก็ตามที่เขาหยิบมันขึ้นมาดู คนในภาพนั้นก็จะขยิบตา โบกไม้โบกมือให้เขา จากนั้นก็จะจูงมือเขาสู่อดีต ไปพบกับ
เพื่อนฝูง เรือขุด และสภาพแวดล้อมเดิมๆ นั้น
"ความหลังของข้าพเจ้าฝังอยู่ที่นี่ ขุดขึ้นมาล้างน้ำ แคะขี้ดินทิ้งตะไบขี้สนิมออก ชโลมบราซโซลงไป ขัด
แรงๆ แล้วเอากำมะหยี่นุ่มๆ เช็ดเบาๆ มันก็สุกปลั่งขึ้นมาท่ามกลางแสงแดดแห่งฟ้าเหมืองแร่...ความหลังที่น่า
รัก...ความหลังที่น่าเกลียด" จากเรื่อง สองพี่น้อง
นี่คือความสามารถของนักเขียน-อาจินต์ ปัญจพรรค์เป็นนักเขียน-เป็นนักเลงเรื่องสั้น เป็นผู้ที่สามารถ
หยิบประเด็นเล็กๆ ในชีวิตแล้วใส่จินตนาการ ใส่สีสันและลีลาให้คมเข้มขึ้น จนกลายเป็นงานที่ทรงคุณค่า
นี่คือสิ่งเดียวที่ติดตัวเขามาจากเหมืองแร่-เป็นสิ่งเดียวที่มีความหมายยิ่งต่อชีวิตเขา และมีความหมายยิ่ง
กว่าบนโลกของวรรณกรรม ซึ่งนั่นหมายถึงคุณค่าต่อผู้อ่านและสังคมไทยอีกด้วย

๒๔๙๗ คือปีแรกที่เรื่องสั้นชุดเหมืองแร่ได้พบกับผู้อ่าน และได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี จากนั้นลิ้นชักความทรงจำ
ของเหมืองแร่ก็ทยอยถูกเปิด แล้วดึงเรื่องราวต่างๆ ออกมาพบกับผู้อ่านอย่างสม่ำเสมอ จนกระทั่งลาโรงในปี ๒๕๒๖
รวมทั้งสิ้นกว่า ๓๐ ปี ผลิตเรื่องสั้นชุดเหมืองแร่ออกมาทั้งสิ้น ๑๔๒ เรื่อง ซึ่งทั้งหมดก็รวมพิมพ์เป็นเล่มอยู่ในมือของ
ท่านในขณะนี้
เป็นเรื่องสั้นเหมืองแร่ล้วนๆ ที่หากจะเรียกให้เท่สักหน่อยตามที่ผู้เขียนได้บอกกับสำนักพิมพ์มติชนไว้ก็คือ
หนังสือเล่มนี้ควรจะเรียกสารานุกรมเหมืองแร่ฉบับสมบูรณ์ ซึ่งไม่ได้เกินเลยแม้แต่น้อย เพราะนอกจากจะได้ความ
สนุกสนานจากเนื้อเรื่องแล้ว ยังมีสาระในกระบวนการขุดแร่อีกด้วย และที่สำคัญยังเห็นภาพชีวิตของคนพื้นถิ่น
ผ่านบทบรรยายและบทพูดอาจินต์ ปัญจพรรค์ถ่ายทอดวิญญาณของชนบทได้อย่างชัดเจน ดังคำประกาศเกียรติคุณ
จากคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ ที่ประกาศให้อาจินต์ ปัญจพรรค์เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๓๔


อาจินต์ ปัญจพรรค์ถือเป็นนักเขียนคนเดียวของไทยที่เทียบได้กับนักเขียนระดับเวิลด์คลาสอย่าง ยาสุนาริ คาวาบา
ตะ, จอห์น สไตน์เบ็ก, แม็กซิม กอร์กี, กีย์ เดอ โมปัสซังต์ และแม้กระทั่งซัมเมอร์เซตมอห์ม เพราะเรื่องของอาจินต์
ปัญจพรรค์เป็นเรื่องที่กล่าวถึงและแสดงภาพชีวิตของกลุ่มคนระดับท้องถิ่น ทั้งยังมีเนื้อหาในแง่ปรัชญาอันเรียบง่าย
ของท้องถิ่น แต่ในทางกลับกันก็ซ้อนภาพแนวคิดสากลของมนุษยชาติ